Hər bir şeir nümunəsində şairin fərdi dünyası əks olunur və bu mikrodünya bizim böyük dünyamızın obyektiv həqiqətini əks etdirirsə, o şeirin hansı mövzuda yazılmasının fərqinə varmırsan. MƏN və DÜNYA, MƏN və ZAMAN həqiqəti ən intim, ən fərdi duyğu və düşüncələrdə də öz poetik həllini tapa bilər.

Əzəldən Bakı-Abşeron mühiti şeir, sənət, musiqi diyarı kimi tanınıb və bu bölgədən çıxan bir çox sənət adamları nəinki Azərbaycanda, bütün dünyada tanınıblar. Bu mövzuda təfsilatı ilə söz açmaq olar, hətta silsilə məqalələr, kitablar yazmaq da vacibdir. Ancaq bizim bu yazıdan məqsəd həmin mühitin yetirdiyi istedadlı bir yazarın, həm bir qəzəlxan kimi tanınan, məhşurlaşan, həm də bir Füzuli heyranı kimi ədəbi ictimaiyyətin diqqətini cəlb eləyən Hacı Ələmdar Mahirin yaradıcılığından müxtəsər söz açmaqdır.

Üçüncü söhbətimizə dahi şairin bir beytiylə başlamaq istəyirəm:



Gün ki, sayən düşdüyü yerdən durar, bir vəchi var,

Gəlsə aliqədrlər fəqr əhli durmaqdır ədəb.

Səcdə qılmaq, müqəddəsliyə qovuşmaq, ulu məhəbbətə tapınmaq dünyadakı hər cür cılızlıqdan, bəsitlikdən, bayağılıqdan təmizlənmək, durulmaq deməkdir. «Leyli və Məcnun» poemasının ən böyük qayəsi budur.Leyli ilə adi bir qız, Məcnunla adi bir oğlan arasında zəmin-asiman fərq də elə bu amaldan doğur. Elə buna görə Məcnun da, Leyli də adiliyə sığmayan obrazlardır.